قالب وبلاگ

بخواب آروم تو آغوشم نکن هرگز فراموشم
بخواب آروم کنار من تو پاییز و بهار من
لالالا لا تو مثل ماه، بخواب که شب شده کوتاه
لالالا لا گل گندم، نشی تو بی قراری گم

لالالا لا گل مریم، چشات رو هم می ره کم کم
لالالا لا گل یاسم، ازت می خونه احساسام
لالالا لا گل پونه، عزیزم رفته از خونه
لالالا لا گل زردم، ببین بی تو پر از دردم

بخواب آروم تو آغوشم نکن هرگز فراموشم
بخواب آروم کنار من تو پاییز و بهار من
لالالا لا تو مثل ماه، بخواب که شب شده کوتاه
لالالا لا گل گندم، نشی تو بی قراری گم

گفتی كه می بوسم تو را گفتم تمنا می كنم 

گفتی كه گر بيند كسی؟ گفتم كه حاشا می كنم

گفتی ز بخت بد اگر، ناگه رقيب آيد ز در؟ 

گفتم كه با افسونگری، او را ز سر وا می كنم

گفتی كه تلخی های من، گر ناگوار افتد تو را 

گفتم كه با نوش لبم، آنرا گوارا می كنم

گفتی چه می بينی بگو در چشم چون آيينه ام؟

گفتم كه من خود را در او عريان تماشا می كنم

گفتی كه از بی طاقتی، دل قصد يغما می كند 

گفتم كه با يغماگران، باری مدارا می كنم

گفتی كه پيوند تو را با نقد هستی می خرم 

گفتم كه ارزان تر از اين، من با تو سودا می كنم

گفتی اگر از كوی خود، روزی تو را گويم برو؟ 

گفتم كه صد سال دگر، امروز و فردا می كنم

گفتی اگر از پای خود، زنجير عشقت وا كنم

گفتم ز تو ديوانه تر، دانی كه پيدا می كنم!

کسی غیر از تو نمونده اگه حتی دیگه نیستی/ همه جا بوی تو جاری، خودت اما دیگه نیستی* رفتی اما مونده اسمت توی غربت شبونه/ میون رنگین کمون خاطرات عاشقونه* آخرین ستاره بودی تو شب دلواپسیهام/ خواستنت پناه من بود تو غروب بی کسی هام* لحظه هر لحظه پس از تو شب و گریه در کمینه/ تو دیگه برنمیگردی، آخر قصه همینه* میشکنم بی تو و نیستی،به سراغم نمیایی که ببینی/ بی تو میمیرم و نیستی، تو کجایی، تو کجایی که ببینی؟* شب بی عاطفه برگشت، شب بعد از رفتن تو/ شب از نیاز من پر، شب خالی از تن تو* با تو گل بود و ترانه، با تو بوسه بود و پرواز/ گل و بوسه بی تو گم شد، بی تو پژمرده شد آواز*

            تو را دوست دارم 

                          در این باران

                          تو در انتهای خیابان

                          نشسته باشی

            من عبور کنم

                                           سلام کنم

خالی تر از سکوتم ، از نا سروده سرشار

حالا چه مانده از من ؟... یک مشت شعر بیمار

انبوهی از ترانه ، با یاد صبح روشن

اما... امید باطل... شب دائمی ست انگار

با تار و پود این شب باید غزل ببافم

وقتی که شکل خورشید ، نقشی ست روی دیوار

دیگر مجال گریه از درد عاشقی نیست

بار ترانه ها را از دوش عشق بردار

بوی لجن گرفته انبوه خاطراتم

دیروز: رنگ وحشت ، فردا: دوباره تکرار

وقتی به جرم پرواز باید قفس نشین شد

پرواز را پرنده ! دیگر به ذهن مسپار

شاید از ابتدا هم تقدیر من سفر بود

کوچی بدون مقصد از سرزمین پندار

از پوچ پوچ رویا ، تا پیچ پیچ کابوس

از شوق زنده بودن... تا خنده ای سرِ دار

*؛حضرت حیدر به نام فاطمه حساس بود..

*؛عشق  أز روز أزل مدیون عطر یاس بود..

*؛إی که بستی راه را در کوچه ها بر فاطمه؟!؟..

 *

*

 *

*؛گردنت را می شکست آنجا أگر عباس بود!!..!!!،،

شبی در عالم مستی نشستم گریه ها کردم

تا زنده ای

سراغت را می گیرند و حالت را می پرسند.

وقتی بمیری ،

دیگر کسی سراغت را نمی گیرد.

شاید هم وقتی کسی سراغت را نگیرد ،

یعنی

مرده ای ،

نیستی ،

وجود نداری .

پس منم مرده ام که پادشاهم

سراغمو نمیگیره

دوباره دلم واسه غربت چشمات تنگه
دوباره این دل دیوونه واست دلتنگه
وقت از نو خوندن ستاره ی ترانه هام
اسم تو برای من قشنگ ترین آهنگه
بی تو یک پرنده ی اسیر بی پروازم
با تو اما می رسم به قله آوازم
اگه تا آخر این ترانه با من باشی
واسه تو سقفی از آهنگ با صدام می سازم
با یک چشمک دوباره منو زنده کن ستاره
نزار از نفس بیفتم تویی تنها راه چاره
آی ستاره آی ستاره بی تو شب نوری نداره
این ترانه تا همیشه تو رو یاد من میاره
-----------------------------
تویی که عشقمو از نگاه من می خونی 
تویی که تو تپش ترانه هام مهمونی
تویی که هم نفس همیشه ی آوازی
تویی که آخر قصه ی منو می دونی
اگه کوچه ی صدام یه کوچه ی باریکه
اگه خونه م بی چراغه چشم تو تاریکه
می دونم آخر قصه می رسی بداد من

صدایت را می خواهم تا موسیقی سکوت لحظه هایم باشد

نگاهت را می خواهم تا روشنی چشمهای خسته ام باشد

وجودت را می خواهم تا گرمای قندیل آغوشم باشد

خیالت را می خواهم تا خاطر لحظه های فراموشم باشد

دستها یت را می خواهم تا نوازشگر اشکهایم باشد

وتنها خنده هایت را می خواهم تا

مرحم کهنه ی زخمهای زندگی ام باشد

آری تنها تو را می خواهم